ذُرِّيَّةَ مَنۡ حَمَلۡنَا مَعَ نُوحٍۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَبۡدًا شَكُورًا
3
ذُرِّيَّةَ مَنۡ حَمَلۡنَا مَعَ نُوحٍۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَبۡدًا شَكُورًا
3
حضرت نوح در میان پیامبران، بیش از همه عمر كرد و همواره گرفتار اذیّت و آزار كفّار و لجوجان بود، ولى بندهاى بسیار شاكر بود.28 خداوند نیز براى حضرت نوح، حساب ویژهاى باز كرده و سلام مخصوص به او داده است.29
29) سلام على نوحٍ فى العالمین» صافّات، 79.
تاریخِ گذشتگان، عامل تربیت و هشدار براى آیندگان است. «ذُرّیة مَن حملنا»
توجّه دادن فرزندان به شرافت و ایمان نیاكان، راهى عاطفى براى تربیت و پذیرش دعوت و مسئولیّت آنان است. «ذُرّیة مَن حمَلنا»
عبودیّت وبندگى خدا، زمینه ایمنى از حوادث و مهالك است. «حَملنا مع نوح انّه كان عبداً شكوراً»
تجلیل از مردان والا و اسوه، از عوامل تربیت است. «كان عبداً شكوراً»
یكى از بركات شكور بودن، ذرّیه پایدار داشتن است.«ذرّیة مَن... عبداً شكوراً»