إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ كَانَتۡ لَهُمۡ جَنَّـٰتُ ٱلۡفِرۡدَوۡسِ نُزُلًا
107
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ كَانَتۡ لَهُمۡ جَنَّـٰتُ ٱلۡفِرۡدَوۡسِ نُزُلًا
107
خَـٰلِدِينَ فِيهَا لَا يَبۡغُونَ عَنۡهَا حِوَلًا
108
در تربیت، هشدار در كنار بشارت و پاداش در مقابل عذاب لازم است. در چند آیهى قبل، وسیلهى پذیرایى از كافران دوزخ بیان شد، «اعتدنا جهنّم للكافرین نُزلاً» و در اینجا فردوس وسیلهى پذیرایى از مؤمنان است. «كانت لهم جنّات الفردوس نزلاً»
انسان در هر جا به مدّت طولانى ساكن شود، خسته مىشود واگر جاى بهترى ببیند، آرزوى انتقال به آنجا را دارد، ولى با وجود جاودانگى بهشت، هرگز بهشتیان آرزوى انتقال از آن را ندارند. «لا یبغون عنها حولاً»