۞ وَتَرَى ٱلشَّمۡسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَٰوَرُ عَن كَهۡفِهِمۡ ذَاتَ ٱلۡيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقۡرِضُهُمۡ ذَاتَ ٱلشِّمَالِ وَهُمۡ فِي فَجۡوَةٍ مِّنۡهُۚ ذَٰلِكَ مِنۡ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ مَن يَهۡدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلۡمُهۡتَدِ وَمَن يُضۡلِلۡ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ وَلِيًّا مُّرۡشِدًا
17
در مورد مكان غار اختلاف است؛ بعضى مىگویند در كوههاى اطراف دمشق بوده كه به غار اصحاب كهف مشهور است. برخى هم آن را در اطراف شهر عمان پایتخت اردن مىدانند كه تعدادى قبر در آنجاست ونقش یك سگ نیز بر دیوار آن است، وبالاى غار، صومعهاى قدیمى است ومسلمانان نیز مسجدى ساختهاند.18
به هر حال ویژگىهاى غار، نمونهاى از رحمت الهى است كه در آیه قبل به آن وعده داده شده بود.
همیشه حفاظت الهى به صورت معجزه نیست، گاهى هم عوامل طبیعى ابزار و زمینهى حفاظت است، آنگونه كه در حفاظت اصحاب كهف بود. «ترى الشمس...» (نتابیدن مستقیم خورشید و وجود نسیم و وسعت مكان غار، از عوامل طبیعى براى سلامت اصحاب كهف بود.) توفیق ایمان، رها كردن قوم مشرك و پناهندگى به غارى با آن خصوصیات، جز با اراده و هدایت الهى نمىشود. «ذلك من آیات اللّه»