أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ جَنَّـٰتُ عَدۡنٍ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهِمُ ٱلۡأَنۡهَـٰرُ يُحَلَّوۡنَ فِيهَا مِنۡ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَيَلۡبَسُونَ ثِيَابًا خُضۡرًا مِّن سُندُسٍ وَإِسۡتَبۡرَقٍ مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِۚ نِعۡمَ ٱلثَّوَابُ وَحَسُنَتۡ مُرۡتَفَقًا
31
در دو آیهى قبل، دربارهى دوزخیان خواندیم: «بِئسَ الشّراب و ساءت مُرتفقا» چه بد نوشیدنى و چه بد جایگاهى و این آیه دربارهى بهشتیان مىفرماید: «نعم الثواب و حَسُنت مُرتفقا» چه نیكو پاداشى و چه خوش جایگاهى.
با توجّه به اینكه در بهشت هر لباس با هر نوع جنس و رنگى در اختیار بهشتیان قرار دارد، امّا اختصاص لباس سبز شاید اشاره به لباس رسمى و عمومى آنان باشد كه هنگام تكیه بر تختها خود را به آن تزیین مىنمایند.
نهرهاى بهشتى هم از زیر درختان جارى است،«تحتها الانهار»33 هم از زیر قصرهاى بهشتى. «من تحتهم الانهار» بهرهمندى بهشتیان از زیورآلات، نشان مىدهد كه انسان فطرتاً زیور و آرایش را دوست دارد. «یُحلّون فیها من أساور»
ایمان و عمل به دستورات الهى ودورى از تجمّلات حرام در دنیا، رمز رسیدن به تجمّلات ابدى در آخرت است. «یُحلّون فیها من أساور...»
معاد، روحانى و جسمانى است، چون اگر روحانى بود، نیازى به طلا و حریر و تخت نبود. «یُحلّون فیها من أساور...»
رنگ سبز، رنگ بهشتى است. «ثیاباً خُضراً»