وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةً وَلَئِن رُّدِدتُّ إِلَىٰ رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيۡرًا مِّنۡهَا مُنقَلَبًا
36
تفسیر نور
و گمان نمىكنم كه قیامت برپا شود واگر هم به سوى پروردگارم بازگردانده شوم، یقیناً بهتر از این (باغ) را در بازگشت، خواهم یافت.
نکتهها
كافران مىپندارند نعمتدادن بر خدا لازم است و این حقّ انسان است كه باید همواره برخوردار باشد. چنانكه در آیه 50 سورهى فصّلت مىخوانیم: «لئن رُجِعتُ الى ربّى اِنّ لى عنده للحُسنى» اگر قیامتى هم باشد، بهترینها براى ما خواهد بود. ولى این تفكّر در قرآن رد شده است. انسان از لطف وفضل خدا بهرهمند است، ولى اگر خدا بخواهد، آبها راتلخ، درختها را خشك وكافران را نابود یا وحى به انبیا را قطع مىكند، تا مپندارند كه بدون لطف الهى استحقاق این نعمتها را دارند.پیامها
دلبستگى به دنیا و دنیاگرایى، زمینهى انكار قیامت است. «انا اكثر منك... وما اَظنّ الساعة قائمة...» منكران قیامت، دلیلى بر نفى آن ندارند. «ما اظنّ»
امید و آرزوى بىجا و بىدلیل محكوم است. «ولئن رُدِدت»
انسان فطرتاً گرایش به خدا و معنویات دارد. «الى ربّى»
بعضىها به غلط نعمت را نشانهى كرامت و ارزش خود مىپندارند و آن را ابدى مىدانند. «لئن رُدِدتُ الى ربّى لاجدنّ خیراً»