وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعۡرَضَ عَنۡهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُۚ إِنَّا جَعَلۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ أَكِنَّةً أَن يَفۡقَهُوهُ وَفِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرًا وَإِن تَدۡعُهُمۡ إِلَى ٱلۡهُدَىٰ فَلَن يَهۡتَدُوٓاْ إِذًا أَبَدًا
57
«اَكنّة» جمع «كنان» به معناى پرده و پوشش است.
بىاعتنایى به آیات الهى و درنگ نكردن در آنها، بزرگترین ستم است. «و مَن اَظلَم، ذُكّر، اَعرِض، نَسى» یاد عملكرد بد، زمینهساز توبه و عذرخواهى است و بر عكس غفلت از آن، سبب تیرگى روح و كلید همهى بدبختىهاست. «نَسىَ ما قَدّمت یداه»
كیفر بىاعتنایى به آیات الهى و استهزا و غفلت از گناهان، محروم شدن از درك حقایق است. «فاَعرض... جعلنا»
عذاب الهى تنها در قیامت نیست، گرفتن قوهى درك حقایق، نیز عذاب است. «اَكنّةً أن یفقهوه»
در هدایت مردم، تنها برهان ودلیل كافى نیست، پذیرش مخاطب هم لازم است. «و اِن تَدعُهم الى الهُدى فلن یهتدوا»
راه هدایت، دل نرم و گوش شنواست، وقتى این دو دگرگون شد، حتّى در برابر دعوت شخص پیامبر، هدایتپذیر نمىشود. «فلن یهتدوا اذاً ابداً»