أَمۡ كُنتُمۡ شُهَدَآءَ إِذۡ حَضَرَ يَعۡقُوبَ ٱلۡمَوۡتُ إِذۡ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعۡبُدُونَ مِنۢ بَعۡدِيۖ قَالُواْ نَعۡبُدُ إِلَٰهَكَ وَإِلَٰهَ ءَابَآئِكَ إِبۡرَٰهِـۧمَ وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِسۡحَٰقَ إِلَٰهࣰا وَٰحِدࣰا وَنَحۡنُ لَهُۥ مُسۡلِمُونَ
133أَمۡ كُنتُمۡ شُهَدَآءَ إِذۡ حَضَرَ يَعۡقُوبَ ٱلۡمَوۡتُ إِذۡ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعۡبُدُونَ مِنۢ بَعۡدِيۖ قَالُواْ نَعۡبُدُ إِلَٰهَكَ وَإِلَٰهَ ءَابَآئِكَ إِبۡرَٰهِـۧمَ وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِسۡحَٰقَ إِلَٰهࣰا وَٰحِدࣰا وَنَحۡنُ لَهُۥ مُسۡلِمُونَ
133در قرآن از جدّ وعمو، به پدر «أب» تعبیر مىكند. «ابائك ابراهیم واسماعیل» چون ابراهیم، جدّ فرزندان یعقوب و اسماعیل، عموى آنان بوده است.
مرگ به سراغ همه مىآید، حتّى پیامبران. «حضر یعقوب الموت»
حسّاسترین زمانِ زندگى، لحظهى مرگ است و حسّاسترین مسئله، موضوع دین وعقیده و حسّاسترین مخاطب، نسل انسان است. «اذ حضر یعقوب الموت اذ قال لبنیه ما تعبدون»
موعظه در آستانهى مرگ، آثار عمیقى دارد. «اذ حضر یعقوب الموت اذ قال»
پدران باید نسبت به آیندهى دینى فرزندان خویش، توجّه داشته باشند. حتّى فرزندان انبیا در معرض خطر بىدینى هستند. «ماتعبدون من بعدى»
همه انبیا، به عبادت وتسلیم در برابر خداوند سفارش مىكردند. «الهاًواحداً»
فقط در برابر فرمان خداوند، تسلیم شویم. «له مسلمون»