قُلۡنَا ٱهۡبِطُواْ مِنۡهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأۡتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ
38
وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَآ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَـٰبُ ٱلنَّارِ هُمۡ فِيهَا خَـٰلِدُونَ
39
تفسیر نور
گفتیم: همگى از آن (باغ به زمین) فرود آیید، و آنگاه كه هدایتى از طرف من براى شما آمد، پس هر كه از هدایت من پیروى كند، نه برایشان بیمى است و نه غمگین خواهند شد.
و(لى) كسانى كه كافر شدند و آیات ما را تكذیب كردند، آنانند اهل دوزخ كه همیشه در آن خواهند بود.
نکتهها
گرچه اعتراف به خطا و توبهى آدم، سبب شد كه خداوند او را عفو نماید، ولى بعد از توبه بار دیگر به بهشت برنمىگردد. زیرا آثار وضعى لغزش، غیر از عفو الهى است. فرمان هبوط در چند آیهى قبل همراه نوعى قهر بود، ولى در این آیه چون بعد از توبه آدم است به صورت عادّى مطرح شده است. همچنین امیدوار مىكند كه اگر از هدایت الهى پیروى كنند، حزن و اندوهى نخواهند داشت.پیامها
گاهى یك حركت، دامنهى تأثیرات خوب وبدش در همهى عصرها و نسلها گسترده مىشود. «اهبطوا منها جمیعاً» با یك لغزش و خطا، نباید كسى را طرد كرد، زیرا انسان قابل ارشاد و هدایت پذیر است. «یأتینكم منّى هدىً»
براى راهنمایى بشر، آمدن انبیا قطعى است. «یأتینّكم»
هدایت واقعى تنها از طرف خداست. «منّى هدىً»
امنیّت و آرامش واقعى، در سایهى پیروى از دین و دستورات خداوند حاصل مىشود. «فمن تبع هداى فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون»