وَإِذۡ قُلۡتُمۡ يَٰمُوسَىٰ لَن نُّؤۡمِنَ لَكَ حَتَّىٰ نَرَى ٱللَّهَ جَهۡرَةࣰ فَأَخَذَتۡكُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَأَنتُمۡ تَنظُرُونَ
55وَإِذۡ قُلۡتُمۡ يَٰمُوسَىٰ لَن نُّؤۡمِنَ لَكَ حَتَّىٰ نَرَى ٱللَّهَ جَهۡرَةࣰ فَأَخَذَتۡكُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَأَنتُمۡ تَنظُرُونَ
55الف: گروهى برگزیده، كه همراه موسى علیه السلام براى مناجات و شنیدن كلام خداوند به كوه طور آمدند، ولى وقتى گفتگوى خدا و موسى را شنیدند، گفتند: از كجا بدانیم كه این صدا از خداست، باید خدا را با چشم ببینیم تا بپذیریم.
ب: گروه دیگر كه با هارون ماندند، ولى در غیاب حضرت موسى، گوسالهپرست شدند. در سوره اعراف 344 در مورد كسانى كه دیدن خدا را طلب كردند، مىفرماید: «اخذتهم الرجفة» آنها را زمین لرزه گرفت. شاید صاعقهاى كه در این آیه مطرح است، همراه با زمین لرزه بوده و آنها با این صاعقه از دنیا رفتند. چون آیهى بعد مىفرماید: شما را بعد از مرگ دوباره برانگیختیم.
روحیّهى سؤال كنندگان، یكسان نیست. موسى و مردم هر دو تقاضاى دیدن خدا كردند، لكن موسى به نمایندگى از مردم و با ادب گفت: «أرنى»، ولى قوم موسى با تكبّر گفتند: «لن نؤمن لك حتّى نرى اللّه جهرة»، ما هرگز ایمان نخواهیم آورد مگر آنكه خدا را آشكارا ببینیم. لذا خداوند در جواب موسى فرمود: «لن ترانى»، تو هرگز مرا نخواهى دید. امّا در برابر قوم، قهرش را فرستاد.
این آیه پیامبر اسلام را تسلیت و دلدارى مىدهد كه از درخواستهاى بیهوده مردم نگران مباش. زیرا مردم از موسى درخواستهاى خطرناكتر داشتند.
براى گروهى منطق و استدلال و موعظه كافى است، ولى براى گروهى قهر و غلبه لازم است.«فاخذتكم»
اگر خداوند نیست تا او را ببینید، امّا آثار او كه دیدنى است. چرا با دیدن آنها ایمان نمىآورید. «فاخذتكم الصاعقة و انتم تنظرون»