وَإِذۡ بَوَّأۡنَا لِإِبۡرَٰهِيمَ مَكَانَ ٱلۡبَيۡتِ أَن لَّا تُشۡرِكۡ بِي شَيۡـًٔا وَطَهِّرۡ بَيۡتِيَ لِلطَّآئِفِينَ وَٱلۡقَآئِمِينَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ
26
تفسیر نور
و (به یادآور) آنگاه كه مكان كعبه را براى ابراهیم آماده ساختیم (به او گفتیم:) هیچ گونه شركى نسبت به من روا مدار و خانهى مرا براى طواف كنندگان وقیام كنندگان و ركوع كنندگان و سجده كنندگان پاكیزه دار.
پیامها
ماجراى كعبه و ابراهیم واقعهاى است كه نباید فراموش شود. «و اذ» همهى ما محتاج توفیقات الهى هستیم. «بَوّأنا»
مكانهاى مقدّس باید در اختیار افراد مقدّس قرار گیرد. «بَوّأنا لابراهیم مكان البیت»
مردم دنیا، كعبه را از قدیم مىشناختند. «البیت»
هیچ گونه شركى براى خدا مجاز نیست. «لا تُشرك بىشیئاً»
اوّل طهارت درون، بعد پاكى برون. «لا تُشرك بى - طَهّر بَیتى»
خدمت به مسجد، افتخارى ابراهیمى است. «طَهِّر بَیتى»
تنها خودسازى كافى نیست، خدمت به خلق نیز لازم است. «لاتُشرك بى... طَهِّر بیتى للطّائفین و...»
هر كجا به خدا منسوب باشد مقدّس است و همه باید به آن احترام بگذارند. «طَهّر بَیتى»
مركز عبادت باید پاك باشد. «طَهّر بَیتى»
نماز و نمازگزار به قدرى عزیز است كه حتّى ابراهیم باید خادم مكان آن باشد. «طَهّر بَیتى للطّائفین... و الرُّكّع السؤجود»
حقّ مسجد الحرام، طواف و قیام و نماز است و از میان اینها طواف، پاداش بیشترى دارد. «للطّائفین» (اینكه نام طواف قبل از ركوع آمده شاید اشاره به این باشد كه در مسجدالحرام، طواف مهمتر از نماز است)