فَكَأَيِّن مِّن قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَـٰهَا وَهِيَ ظَالِمَةٌ فَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَبِئۡرٍ مُّعَطَّلَةٍ وَقَصۡرٍ مَّشِيدٍ
45
تفسیر نور
پس چه بسیار از (شهرها و) آبادىهایى كه ستمگر بودند و آنها را هلاك كردیم، پس (دیوارهاى) آن بر سقفهایش فرو ریخت، (نخست سقفها ویران شد، و بعد دیوارها و پایهها بر روى سقفها سقوط كرد). و چه بسیار چاه (پر آب)، متروكه و چه بسا قصرهاى بلند (و محكمى كه بىساكن یا مخروبه شد).
نکتهها
كلمه «خاویة» از «خواء» به معناى فرو ریختن و سقوط كردن است و كلمه «مَشید» هم به معناى كاخ بلند است و هم كاخ گچ كارى شده.پیامها
قهر خدا بر ستمگران حادثه نیست، یك جریان است. «فكأیّن» از تاریخ درس بگیرید. «فكأیّن من قَریة ...»
نتیجهى ظلم، نابودى است. «و هى ظالمة - اهلكناها»
در برابر قهر خدا، نه سقفى مىماند و نه ستونى. «خاویة على عُروشها»