يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱرۡكَعُواْ وَٱسۡجُدُواْۤ وَٱعۡبُدُواْ رَبَّكُمۡ وَٱفۡعَلُواْ ٱلۡخَيۡرَ لَعَلَّكُمۡ تُفۡلِحُونَ۩
77
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱرۡكَعُواْ وَٱسۡجُدُواْۤ وَٱعۡبُدُواْ رَبَّكُمۡ وَٱفۡعَلُواْ ٱلۡخَيۡرَ لَعَلَّكُمۡ تُفۡلِحُونَ۩
77
براى سعادت انسان دو برنامه مطرح شده و رستگارى او در انجام هر دو نوع عمل است: الف: برنامههاى ثابت مانند ركوع وسجود و عبادتهاى دیگر. ب: برنامههاى متغیّر و تابع زمان ومكان كه در هر زمان كار خیر مصداق خاصّى دارد. «آمنوااركعوا... وافعلواالخیر»
حتّى با ركوع و سجود و تعبد و كار خیر، رستگارى خود را قطعى ندانید، زیرا آفت غرور و حبط عمل در كار است. «لعلّكم تفلحون»
فلاح و رستگارى، آخرین مرحلهى تكامل است كه بعد از انجام عبادات و كارهاى خیر باید امید آن را داشت. «لعلّكم تفلحون»