ٱلَّذِي لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَلَمۡ يَتَّخِذۡ وَلَدًا وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ شَرِيكٌ فِي ٱلۡمُلۡكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيۡءٍ فَقَدَّرَهُۥ تَقۡدِيرًا
2
تفسیر نور
خداوندى كه فرمانروایى آسمانها و زمین براى اوست، و هیچ فرزندى اختیار نكرده و براى او شریكى در فرمانروایى نیست، و هر چیزى را آفرید و آن گونه كه باید اندازهگیرى كرد.
نکتهها
مشركین و یهود و نصارا، هر كدام به نحوى معتقد بودند كه خداوند فرزند، یا شریكى دارد و قرآن كریم بارها این عقیدهى خرافى را مردود شمرده است، از جمله در همین آیه.پیامها
حكومت و حاكمیّت هستى، مخصوص خداست. «له ملك ...» (در هستى یك نظام و یك اراده و مدیریّت حاكم است) حكومت خداوند نسبت به همهى هستى یكسان است. «السموات والارض»
خداوند بىنیاز است. «له ملك السموات... لم یتخذ» (نیاز به فرزند براى جبران كمبودهاست و كسى كه حكومت هستى به دست اوست چه كمبودى دارد؟!)
همهى آفریدهها از سرچشمهى قدرت واحدى برخاستهاند. «خلق كل شیىء»
تدبیر هستى، به دست خالق هستى است. «له ملك السموات... خلق كلّ شىء»
آفرینش، حساب و كتاب دارد. «فقدره تقدیرا»
تدبیر هستى، بسیار دقیق است. «تقدیرا»