قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
112
قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
112
إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي لَوۡ تَشۡعُرُونَ
113
قرآن، در آیهاى دیگر به پیامبر دستور مىدهد: كسانى را كه شب و روز براى قرب به خدا او را مىخوانند از خود دور مكن. حساب آنان با خداست. نه تو مسئول حساب آنان هستى و نه آنان مسئول حساب تو، و اگر آنان را طرد كنى از ستمگرانى.40
گفتنِ «نمىدانم»، عیب نیست. «وماعلمى»
بندهشناس خداوند است و حسابگر اوست، ما را چه كار كه ردّ یا قبول كنیم. «و ما عِلمى...»
تجسّس وعیبجویى از زندگى خصوصى افراد، ممنوع است. «وما عِلمى...»
براى قضاوت دربارهى دیگران، ایمان صادقانه و عمل صالحِ امروزِ آنان را بنگرید و گذشتهى افراد را به رُخ آنان نكشید. «بما كانوا یعملون»
سوابق بد، مانع تغییر و تحوّل و توبهى مردم نیست. «كانوا یعملون»
وظیفهى انبیا، اصلاح مردم ودعوت به توحید است. آنان متولّى حساب و كتاب افراد نیستند. «اِن حسابهم الاّ على اللّه»