لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُواْ هُمُ ٱلۡغَـٰلِبِينَ
40
فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُواْ لِفِرۡعَوۡنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجۡرًا إِن كُنَّا نَحۡنُ ٱلۡغَـٰلِبِينَ
41
قَالَ نَعَمۡ وَإِنَّكُمۡ إِذًا لَّمِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ
42
تفسیر نور
به این امید كه اگر ساحران غالب شدند از آنان پیروى كنیم.
پس همین كه ساحران (از شهرها به نزد فرعون) آمدند به او گفتند: آیا اگر ما پیروز شویم پاداشى داریم؟
فرعون گفت: آرى، در این صورت (علاوه بر پاداش) حتماً شما از مقرّبان دربار خواهید بود.
پیامها
فرعون ادّعاى خدایى داشت، امّا با معجزهى حضرت موسى كار به جایى رسید كه همه تابع ساحران شدند و حرف اوّل و آخر را حرف ساحران غالب دانستند. «لعلّنا نتّبع السحرة» فرعون با دیدن معجزهى موسى، به پیروزى ساحران اطمینان نداشت. «ان كانوا هم الغالبین» («اِنْ» حرف شرط و نشانهى شك است)
افراد مادّى حتّى در مسایل عقیدتى هم حرف پول مىزنند. «فلمّا جاء السحرة قالوا لفرعون أئنّ لنا لاجراً»
ساحران به فكر خودشان هستند كه مزدى بگیرند وكارى به حقّ و باطل بودن آن ندارند. «أئنّ لنا لاجرا» شعار انبیا در تمام كارهایشان «ما اسئلكم علیه من أجر»13 بود، ولى ساحران حتّى براى یكحركت توقّع اجر داشتند. «لنالأجراً»
انسانى كه خدایى نیست، به درهم فرعون چشم دارد؛ «لنا لاجراً» ولى همین كه خدایى شد، تمام هستى نزد او كوچك است و جانش را به راحتى فدا مىكند. چنانكه در آیهى 50 مىخوانیم: «لا ضَیر انّا الى ربّنا لمنقلبون»
گاهى مقام و اعتبار از مال مهمتر است. «انّكم اذاً لمن المقرّبین»
13) شعراء، 109، 127، 145، 164 و 180.