قَالُواْ وَهُمۡ فِيهَا يَخۡتَصِمُونَ
96
تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ
97
إِذۡ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
98
وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ
99
تفسیر نور
و آنان در دوزخ در حالى كه با هم مشاجره مىكنند، (به معبودهاى خود) مىگویند: به خدا سوگند كه همانا ما در گمراهى آشكارى بودیم.
چون شما (بتها و معبودها) را با پروردگار جهانیان برابر مىدانستیم.
و جز تبهكاران، مارا گمراه نكردند.
نکتهها
بر خلاف فضاى بهشت كه تمام آن سِلم وسلامت است، فضاى دوزخ همیشه پراز ملامت، خصومت ولعنت است: نفرین رهروان به رهبران فاسد، ملامت گناهكاران نسبت به شیطان، تنفّر معبودها از مشركان و تبّرىِ مجرمین از یكدیگر كه دربارهى این موارد، آیات فراوانى در قرآن به چشم مىخورد.پیامها
در میان دوزخیان، جدال و جرّ و بحث و مخاصمه وجود دارد. (مشركان با معبودهایشان همواره درگیرند). «یختصمون» در قیامت، عشقهاى نامقدّس وغیرالهى، به كینه تبدیل مىشود. «یختصمون» در سوره زخرف آیه 67 مىخوانیم: «اَلاَخلاّء یومئذٍ بعضهم لبعضٍعدوّ الاّ المتّقین»
در قیامت، وجدانها بیدار مىشوند. «اِن كنّا لفى ضَلال»
هركس وهر چیز را در كنار خدا قرار دهیم، شرك ورزیدهایم. «اذ نُسَوّیكم» (به نام خدا و به نام خلق، مصداق «نُسوّیكم بربّ العالمین» است.
در قیامت، هر كسى تقصیر را به گردن دیگرى مىاندازد. «وما اضلّنا الاّ المجرمون»
در قیامت مشركان از رهبران خود شكایت دارند. «وما اضلّنا الاّ المجرمون»