۞ فَـَٔامَنَ لَهُۥ لُوطٌۘ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَىٰ رَبِّيٓ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
26
تفسیر نور
پس لوط به او (ابراهیم) ایمان آورد، و گفت: همانا من به سوى پروردگارم روى آوردهام كه او عزیز و حكیم است.
نکتهها
اكثر مفسّران گفتهاند: مراد از «مهاجر»، حضرت ابراهیم است، چنانكه در آیه دیگر حضرت فرمودند: «انّى ذاهب الى ربّى سیهدین»124 و بعضى گفتهاند: مراد حضرت لوط است.124) صافّات، 99.
پیامها
انبیا به یكدیگر ایمان دارند. «فآمن له لوط» البتّه این نشان غربت و تنهایى حضرت ابراهیم نیز مىباشد. گاهى در یك زمان چند پیامبر بوده؛ ولى امامت و رهبرى بر عهدهى یكى از آنان بوده است. «فآمن له لوط»
ایمان حضرت لوط، نوعى اعلام حمایت و تقویت حضرت ابراهیم بود. «فآمن له» و نفرمود: «آمن به»
هجرت هدفدار، وسیلهى رشد و تربیت است. «الى ربّى»
مردان خدا، به زمین و زمان و هیچ فرد و گروهى وابستگى ندارند. «اِنّى مهاجر الى ربّى»
با یاد الطاف الهى، روحیهى هجرت را در خود تقویت كنیم. «مهاجر الى ربّى انّه هو العزیز الحكیم» (اتّصال به خداى عزیز، غربتها را جبران مىكند.)