إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَمَاتُواْ وَهُمۡ كُفَّارٌ فَلَن يُقۡبَلَ مِنۡ أَحَدِهِم مِّلۡءُ ٱلۡأَرۡضِ ذَهَبًا وَلَوِ ٱفۡتَدَىٰ بِهِۦٓ أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٌ وَمَا لَهُم مِّن نَّـٰصِرِينَ
91
تفسیر نور
همانا كسانى كه كفر ورزیدند و در حال كفر (بدون توبه) مردند، اگر چه زمین را پر از طلا كرده و به عنوان فدیه و باز خرید (از عذاب) بدهند، هرگز از هیچ یك از آنان پذیرفته نمىشود. آنان را عذابى دردناك است و برایشان هیچ یاورى نیست.
نکتهها
دنیا و آخرت تفاوتهایى دارند، از جمله:
غم واندوه در دنیا از انسان به دیگران سرایت مىكند، ولى در آخرت چنین نیست.
در دنیا، انسان مىتواند با عذر یا كفّاره یا دروغ یا حیله یا توبه یا ناله مشكلش را حل كند، امّا در آخرت چنین نیست.
تلخىهاى دنیا قابل تخفیف است و اگر انسان با آن انس گرفت، از تلخى آن كاسته مىشود، ولى در آخرت چنین نیست.
پیامها
كافر مردن، بزرگترین خطر است. «ماتوا و هم كفّار» ومسلمان مردن، آرزوى پیامبران است. «توفّنى مسلماً» در قیامت، مال دنیا بىارزش است و ذرّهاى كارآیى ندارد. گرچه از جنس طلا و مقدار آن به اندازه ظرفیّت زمین باشد، باز هم پشیزى ارزش ندارد. «ملء الارض ذهباً»
ایمان، ارزشى فراتر از تمام مادّیات دارد. در قیامت تنها ایمان است كه مىتواند انسان را نجات دهد. «ملء الارض ذهباً»
مرگ در حال كفر، زمینهى شفاعت را از بین مىبرد. «مالهم من ناصرین»