وَمِنۡ ءَايَـٰتِهِۦ يُرِيكُمُ ٱلۡبَرۡقَ خَوۡفًا وَطَمَعًا وَيُنَزِّلُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَيُحۡيِۦ بِهِ ٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ مَوۡتِهَآۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّقَوۡمٍ يَعۡقِلُونَ
24
تفسیر نور
و از نشانههاى الهى آن است كه برق (آسمان) را كه مایهى بیم و امید است به شما نشان مىدهد و از آسمان، آبى مىفرستد كه زمین را بعد از مردنش زنده مىكند، همانا در این امر براى گروهى كه مىاندیشند نشانههایى قطعى است.
نکتهها
در این آیه و آیات قبل، چهار تعبیر به چشم مىخورد: «یتفكّرون»، «للعالمین»، «یسمعون» و «یعقلون».براى عملى شدن این چهار تعبیر، چهار مرحلهى طبیعى بیان شده است:
انسان در آغاز، فكر مىكند. «یتفكّرون»
سپس مىفهمد و عالم مىشود. «للعالمین»
كسىكه آگاه شد، حرفها را با دقّت گوش مىدهد و نكته سنجى مىكند. «یسمعون»
در اثر شنیدن عمیق، به تعّقل و اندیشیدن مىرسد. «یعقلون»
پیامها
بیم و امید، در كنار هم سازنده است. «خوفاً و طمعاً» برقِ آسمان، بارش و سبز شدن زمین تصادفى نیست، بلكه بر اساس یك برنامهى دقیق و حساب شده است. «البرق... ینزّل... فیُحى»
نظام آفرینش، بر اساس اسباب و علل پایه ریزى شده است. «فیُحیى به»
پائیز و بهار، ریزش و رویش گیاهان، از نشانههاى قدرت خداوند در آفرینش است. «فیحیى به الارض بعد موتها»
خداشناسى باید بر اساس علم و فكر و تعقّل باشد. «لایات لقوم یعقلون»