ٱللَّهُ ٱلَّذِي يُرۡسِلُ ٱلرِّيَـٰحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَيَبۡسُطُهُۥ فِي ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ يَشَآءُ وَيَجۡعَلُهُۥ كِسَفًا فَتَرَى ٱلۡوَدۡقَ يَخۡرُجُ مِنۡ خِلَـٰلِهِۦ فَإِذَآ أَصَابَ بِهِۦ مَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦٓ إِذَا هُمۡ يَسۡتَبۡشِرُونَ
48
«وَدْق» هم به ذرّات كوچك گفته مىشود و مراد از آن در اینجا قطراتِ باران است.
تحوّلات طبیعى، نشانهى قدرت، حكمت و تدبیر خداست. «اللّه الّذى یرسل...» ارادهى الهى از طریق اسباب طبیعى محقّق مىشود. «یرسل الریاح فتثیر سحاباً»
براى تشكیل ابرها، بادهاى متعدّدى از جناحهاى سرد و گرم نقش دارند. («الریاح»، به صورت جمع آمده است.)
از فوائد باد، زمینهسازى براى نزول باران است. «یُرسل الریاح...فترى الودق»
حركت ابرها و بارش بارانها، با اراده و خواست خداست. «كیف یشاء»