تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمۡ عَنِ ٱلۡمَضَاجِعِ يَدۡعُونَ رَبَّهُمۡ خَوۡفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقۡنَـٰهُمۡ يُنفِقُونَ
16
تفسیر نور
(مؤمنان، به هنگام شب،) پهلوهایشان از بسترها دور مىماند (و) پروردگارشان را از روى بیم و امید مىخوانند، و از آنچه به آنان روزى دادهایم انفاق مىكنند.
پیامها
سحر خیزى و دل كندن از رختخواب، یكى دیگر از نشانههاى مؤمنان است. «تتجافى جنوبهم...» عبادتهایى كه با نوعى ریاضت و خفا همراه باشد ارزش بیشترى دارد. «تتجافى»
مؤمن، نه مأیوس است، نه مغرور، هم بیم دارد، هم امید. «یدعون ربّهم خوفاً و طمعاً»
تواضع، سحرخیزى و انفاق، خصلت دایمى مؤمنان است. «لایستكبرون - یدعون - ینفقون» (همه با صیغهى مضارع آمده است.)
رابطهى شبانه با خداوند، باید با رسیدگى به محرومان همراه باشد. «یدعون - ینفقون»
مورد انفاق، تنها مال نیست، بلكه شامل علم و آبرو و دیگر سرمایههاى انسان نیز مىشود. «ممّا رزقناهم ینفقون»