وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلۡفَتۡحُ إِن كُنتُمۡ صَـٰدِقِينَ
28
قُلۡ يَوۡمَ ٱلۡفَتۡحِ لَا يَنفَعُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِيمَـٰنُهُمۡ وَلَا هُمۡ يُنظَرُونَ
29
فَأَعۡرِضۡ عَنۡهُمۡ وَٱنتَظِرۡ إِنَّهُم مُّنتَظِرُونَ
30
تفسیر نور
و كفّار مىپرسند: اگر راست مىگویید، این پیروزى (شما) چه زمانى است؟
بگو: (بدانید كه در) روز پیروزى، ایمان آوردنِ كسانى كه كفر ورزیدند به حالشان سودى نخواهد داشت، و به آنان مهلت داده نخواهد شد.
پس، از آنان دورى كن و منتظر باش، كه آنان نیز منتظرند.
نکتهها
خداوند در آیات قبل فرمود: ما از مجرمان انتقام مىگیریم و آنان را به كیفر مىرسانیم. كفّار به عنوان استهزا مىپرسند: روز پیروزى شما مؤمنان و انتقام از ما چه روزى است؟ خداوند به این عمل و سخن آنان نیز پاسخ مىدهد.پیامها
به گفتههاى مخالفان دیگران پاسخ دهیم. «یقولون... قل» ایمان، در لحظهى اضطرار سودى ندارد. «لاینفع... ایمانهم»
گرچه مهلت دادن، از سنّتهاى الهى است، «امهلهم رویدا»365 لیكن آن هم حدّ و مرزى دارد. «و لا هم ینظرون»
بعد از استدلال و هشدار، آخرین مرحله، اعراض از منحرفان است. «فاعرض عنهم»
گذر زمان، مسایل و اختلافات میان پیروان حقّ و باطل را روشن مىكند. «وانتظر»
رهبر باید به آینده خوش بین و دلگرم باشد. «وانتظر»
كفّار همواره در انتظار شكست مسلمانان مىباشند. «انّهم منتظرون»
365) طارق، 17.