ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامࣲ ثُمَّ ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِۖ مَا لَكُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِيࣲّ وَلَا شَفِيعٍۚ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ
4ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامࣲ ثُمَّ ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِۖ مَا لَكُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِيࣲّ وَلَا شَفِيعٍۚ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ
4با آنكه خداوند مىتوانست آسمان و زمین را در یك لحظه بیافریند؛ امّا او اراده كرده است كه آفرینش موجودات به شكل تدریجى صورت گیرد. این آیه مىفرماید: آفرینش آسمانها و زمین در طى شش دوره صورت گرفته است.
آفرینش و مدیریّت هستى، از یكدیگر جدا نیست. «خلق - استوى»
عرش، مركز تدبیر و ادارهى جهان است. «استوى على العرش»
یكى از راههاى انذار این است كه تكیهگاهها و دلبستگىهاى مادّى و غیر الهى، میان تهى و بىاثر معرّفى شوند. «لتنذر... ما لكم من دونه»
یكى از راههاى انذار، یادآورى نعمتهاست. «خلق... أفلاتتذكّرون»
این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود
هر كه فكرت نكند نقش بود بر دیوار
انسان در فطرت خود حقایقى را مىیابد، لیكن باید با تذكّر و یادآورى، او را غفلت زدایى نمود. «تتذكّرون»