ٱلَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَـٰلَـٰتِ ٱللَّهِ وَيَخۡشَوۡنَهُۥ وَلَا يَخۡشَوۡنَ أَحَدًا إِلَّا ٱللَّهَ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ حَسِيبًا
39
تفسیر نور
كسانى كه پیامهاى الهى را ابلاغ مىكنند و از خدا مىترسند، و از هیچ كس جز خدا بیم ندارند، و خداوند براى حسابرسى كافى است.
نکتهها
در این آیه سخن از قاطعیّت و شهامت مبلّغ در ابلاغ دستورهاى الهى به مردم است، ولى باید بدانیم كه در مواردى مدارا، نرمش و سكوت براى جذب قلوب لازم است.خشیت غیر از خوف است، خشیت تأثر قلبى است كه از عظمتِ امرى ناشى مىشود، ولى خوف انتظار وقوع امر ناپسندى است كه موجب پرهیز از آن مىشود. انبیا هیچ گونه خشیتى از غیر خدا ندارند، زیرا تنها خداوند را بزرگ مىبینند.
پیامها
موفقیّت در تبلیغ، شرایطى دارد:الف: تداوم تبلیغ. «یبلّغون»
ب: تقوا در عمل. «یخشونه»
ج: شهامت و قاطعیّت. «ولا یخشون احداً الا اللّه»
د: توكّل به خدا. «و كفى باللّه حسیبا»
همیشه تبلیغ با سخنرانى نیست، گاهى باید با عمل، حكم خدا را روشن ساخت. (در دو آیه قبل فرمود: زن زید را بگیر تا خرافهاى را از میان بردارى، آنگاه در این آیه مىفرماید:) «الّذین یبلّغون رسالات اللّه»
مبلّغان الهى، همواره دشمنان سرسخت وتهدیدكننده دارند. «لایخشون احداً»
خدا ترسى مقدّمهى شجاعت و شهامت است. «یخشونه ولا یخشون احداً»
مبلّغان الهى بدانند كه حساب صبر و تحمّل آنان با خداست. «كفى باللّه حسیبا»