يَـٰحَسۡرَةً عَلَى ٱلۡعِبَادِۚ مَا يَأۡتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
30
تفسیر نور
اى دریغ بر بندگان! كه هیچ پیامبرى بر آنان نیامد مگر آن كه او را به استهزا گرفتند.
پیامها
انسانى كه با موضعگیرى حقّ، مىتواند فریادگر حقّ باشد و با پیروى از انبیا سعادتمند شود، «جعلنى من المكرمین» چگونه با لجاجت خود را مورد قهر قرار مىدهد؟ «یا حسرة...» لجاجت، كور كردن زمینههاى رشد و قرب و مقدّمهى حسرتهاست. «یا حسرةً»
آگاهى از حوادث تلخ تاریخ، انسان را بیمه مىكند. «یا حسرة... ما یأتیهم»
استهزاى انبیا، شیوه دائمى كفّار در طول تاریخ بوده است. «كانوا به یستهزؤون»
تمام انبیا مورد استهزا قرار گرفتند. «من رسولٍ» (پس مبلّغان دینى در انتظار زخم زبان دیگران باشند.)