وَمَن نُّعَمِّرۡهُ نُنَكِّسۡهُ فِي ٱلۡخَلۡقِۚ أَفَلَا يَعۡقِلُونَ
68
تفسیر نور
و هر كه را طول عمر دهیم، او را در آفرینش واژگونه مىكنیم. (حافظهاش به فراموشى سپرده مىشود، قدرتش به ضعف مىگراید و قامتش خم مىگردد) آیا تعقّل نمىكنند؟
نکتهها
در آیات قبل خداوند فرمود: اگر بخواهیم چشم را نابینا و قیافهها را دگرگون مىكنیم؛ این آیه نمونهاى از این دگرگونى را در مورد سالمندان بیان مىكند.«ننكّسه» از «تنكیس» به معناى واژگون كردن و مراد از آن بازگشت انسان به حالت كودكى است. علمش به جهل و فراموشى تبدیل مىشود، قدرتش رو به ضعف مىرود و سعهى صدرش به زود رنجى مىرسد، حسّاسیتش زیاد و اشكش روان مىشود.
پیامها
عمر به دست خداست. «نعمّره» سنّت خداوند بر آن است كه پیرى همراه با شكستگى باشد. «نعمّره ننكّسه» گرچه آثار عمر طولانى به دست خداست. آن جا كه خداوند اراده كند، افرادى مثل نوح و مهدىعلیهما السلام عمر طولانى مىكنند و شكسته هم نمىشوند.
انسان هم باید به فكر از دست رفتن نعمتها باشد. «طمسنا، مسخنا» و هم به فكر ضعیف شدن آنها. «ننكّسه فى الخلق أفلا یعقلون»