إِنَّمَآ أَمۡرُهُۥٓ إِذَآ أَرَادَ شَيۡـًٔا أَن يَقُولَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ
82
فَسُبۡحَـٰنَ ٱلَّذِي بِيَدِهِۦ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيۡءٍ وَإِلَيۡهِ تُرۡجَعُونَ
83
تفسیر نور
چون چیزى را اراده كند، فرمانش این است كه بگوید: «باش» پس بى درنگ موجود مىشود.
پس منزّه است كسى كه حاكمیّت و مالكیّت همه چیزى به دست اوست و به سوى او باز گردانده مىشوید.
نکتهها
از آن جا كه ایمان به معاد باید بسیار جدى و قوى باشد، هر گونه شبههزدایى از آن باید طورى انجام گیرد كه ذرهاى خلل در ذهن باقى نماند. خداوند در پاسخ كسى كه استخوان پوسیدهاى را خورد كرد و به زمین ریخت، چندین جواب داد كه آخرین آن این آیه است. «انّما امره اذا...»تحقّق فرمان و ارادهى الهى زمان نمىخواهد، به اصطلاح مثل یك چشم به هم زدن است. «و ما امرنا الاّ واحدة كلمح بالبصر»631
خداوند حتّى نیاز به گفتن كلمه «كُن» ندارد، زیرا این خود نیاز است و در شأن او نیست، بنابراین مراد از كلمه «كُن» همان اراده و حكم اوست. به فرمودهى حضرت علىعلیه السلام «لا بصوت یقرع و لابنداء یسمع»632.
631) قمر، 50.
632) نهجالبلاغه، خطبه 186.
پیامها
براى خداوند، آفرینش همه اشیا یكسان است. «اذا اراد شیئاً» خداوند در آفرینش هستى، نه وسیله مىخواهد نه كمك و نه كسى كه موانع را بر طرف كند. «كن فیكون»
میان ارادهى خدا و انجام كار فاصلهاى نیست. «كن فیكون»
چگونه خدا را در برپایى قیامت عاجز مىدانید؟ او از هر عجز و ناتوانى منزّه است. «فسبحان الّذى»
هم سرچشمهى هستى به دست اوست و هم بازگشت همه چیز به سوى اوست. «بیده ملكوت كلّ شىء و الیه ترجعون»