قُلۡ إِنِّيٓ أُمِرۡتُ أَنۡ أَعۡبُدَ ٱللَّهَ مُخۡلِصًا لَّهُ ٱلدِّينَ
11
قُلۡ إِنِّيٓ أُمِرۡتُ أَنۡ أَعۡبُدَ ٱللَّهَ مُخۡلِصًا لَّهُ ٱلدِّينَ
11
وَأُمِرۡتُ لِأَنۡ أَكُونَ أَوَّلَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ
12
قُلۡ إِنِّيٓ أَخَافُ إِنۡ عَصَيۡتُ رَبِّي عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ
13
پیامبر از پیش خود چیزى نمىگوید و كارى نمىكند. «اُمرتُ... اُمرتُ»
رهبر باید در كمالات پیشگام باشد. «اوّل المسلمین»
پیامبر صلى الله علیه وآله در انجام عبادت خالصانه و دیگر وظایفش، یك تنه عمل مىكرد، چه دیگران همراهى مىكردند و چه مخالفت. «اُمرت - مخلصاً - اول المسلمین»
در دادگاه عدل الهى، انبیا با سایرین فرقى ندارند. «اِن عصیتُ ربّى عذاب یوم عظیم»
ایمان به عذاب قیامت قوىترین عامل باز دارنده از گناه است. «انّى أخاف ِان عصیتُ ربّى عذاب یوم عظیم»