وَٱلَّذِي جَآءَ بِٱلصِّدۡقِ وَصَدَّقَ بِهِۦٓ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُتَّقُونَ
33
لَهُم مَّا يَشَآءُونَ عِندَ رَبِّهِمۡۚ ذَٰلِكَ جَزَآءُ ٱلۡمُحۡسِنِينَ
34
تفسیر نور
و كسى كه سخن راست آورد و آن را تصدیق كرد، آنانند همان تقواپیشهگان.
هرچه بخواهند براى آنان نزد پروردگارشان فراهم است، این است پاداش نیكوكاران.
نکتهها
صدق و راستى داراى ابعادى است:صدق در گفتار: «جاء بالصدق» (آیهى مورد بحث)
صدق در وعده: «انّه كان صادق الوعد»29
صدق در عهد: «صدقوا ما عاهدوا اللّه علیه»30
صدق در عمل: «اولئك الّذین صدقوا»31
و كسى كه در همهى مراحل، صداقت لازم را داشته باشد «صِدّیق» نامیده مىشود.
29) مریم، 54.
پیامها
مبلّغ دین، آن گاه مورد ستایش است كه خود نیز به آن چه مىگوید عمل كند. «جاء بالصّدق و صدّق به» تبلیغ دین، مخصوص پیامبر نیست. «جاء بالصّدق... اولئك» (كلمهى «اولئك» آمده نه «هو»). چنانكه در جاى دیگر مىفرماید: «أدعوا الى اللّه على بصیرة أنا و مَن اتّبعنى»32 من و هركس از من تبعیت كند، با بینایى به سوى خدا مىخوانم.
یكى از نشانههاى متّقین، تبلیغ پیام الهى است. «جاء بالصدق... متّقون»
وسیلهى دریافت نعمتها در بهشت، اراده و خواست بهشتیان است. «لهم ما یشاؤن»
الطاف الهى در بهشت محدودیّت ندارد. «لهم ما یشاؤن»
متّقین همان نیكوكاران هستند. «هم المتّقون - المحسنین»32) یوسف، 108 .