لِيُكَفِّرَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ أَسۡوَأَ ٱلَّذِي عَمِلُواْ وَيَجۡزِيَهُمۡ أَجۡرَهُم بِأَحۡسَنِ ٱلَّذِي كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
35
لِيُكَفِّرَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ أَسۡوَأَ ٱلَّذِي عَمِلُواْ وَيَجۡزِيَهُمۡ أَجۡرَهُم بِأَحۡسَنِ ٱلَّذِي كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
35
مقام تقوا و احسان، با صدور بعضى كارهاى زشت منافاتى ندارد. (ضمیر «عنهم» به همان متّقین و محسنین در آیه قبل بر مىگردد). «لیكفّر اللّه عنهم أسوء الّذى عملوا»
از لطف الهى همین بس كه بدترین گناهان را مىپوشاند و به نحو احسن پاداش مىدهد. «یكفر اللّه عنهم اسوأ - یجزیهم اجرهم باحسن»
پاك شدن از گناه و آثار آن، مقدّمهى دریافت الطاف الهى است. (اول «یُكفّر» بعد «یجزیهم»)
خداوند پاداش متّقین و محسنین را به بهاى بهترین كارشان مىدهد. (كار متوسط آنان را نیز پاداش بهترین كار مىدهد). «بأحسن الّذى...»