إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُنَادَوۡنَ لَمَقۡتُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُ مِن مَّقۡتِكُمۡ أَنفُسَكُمۡ إِذۡ تُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلۡإِيمَـٰنِ فَتَكۡفُرُونَ
10
إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُنَادَوۡنَ لَمَقۡتُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُ مِن مَّقۡتِكُمۡ أَنفُسَكُمۡ إِذۡ تُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلۡإِيمَـٰنِ فَتَكۡفُرُونَ
10
در آیات قبل دعاى فرشتگان براى مؤمنان مطرح شد و این آیه از قهر الهى در مورد كفّار سخن مىگوید. در آنجا سخن از رحمت گسترده الهى بود «وسعت كل شىءٍ رحمةً» و در این جا سخن از قهر بزرگ است. «لمقت اللّه اكبر» آرى هم رحمت او بزرگ است وهم غضبش.
اگر امروز كفر ورزیم، فردا علیه خود غضب مىكنیم. «مقتكم انفسكم»
خداوند اتمام حجّت مىكند. «اذ تُدعون الى الایمان»
منشأ كیفر دوزخیان، كفر است. «فتكفرون»