يَـٰقَوۡمِ لَكُمُ ٱلۡمُلۡكُ ٱلۡيَوۡمَ ظَـٰهِرِينَ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَمَن يَنصُرُنَا مِنۢ بَأۡسِ ٱللَّهِ إِن جَآءَنَاۚ قَالَ فِرۡعَوۡنُ مَآ أُرِيكُمۡ إِلَّا مَآ أَرَىٰ وَمَآ أَهۡدِيكُمۡ إِلَّا سَبِيلَ ٱلرَّشَادِ
29
تفسیر نور
(آن مرد با ایمان در ادامهى سخن خود گفت:) اى قوم من! امروز حكومت براى شماست كه در این سرزمین غلبه دارید، ولى اگر (قهر خدا) به سراغ ما آید پس چه كسى ما را یارى خواهد كرد؟ فرعون گفت: «من جز آن چه را كه تشخیص مىدهم راه دیگرى به شما ارائه نمىدهم و من جز راه رشد، شما را هدایت نمىكنم.»
پیامها
مؤمن، دلسوز مردم است. (تعبیر «یا قوم» شش مرتبه در آیات 29 تا 41 تكرار شده است) در شیوهى تبلیغ از عنصر عاطفه كمك بگیریم. «یا قوم»
نشانهى مؤمن حتّى در رژیم كفر تلاش و حضور در صحنه است، نه انزوا و گوشهگیرى. «یكتم ایمانه... یا قوم...»
به قدرت خود تكیه نكنیم كه امروز به دست ماست. «لكم الملك الیوم»
در نظام فرعونى، ایمانها پنهان است و طغیانها جلوه دارند. «یكتم ایمانه - ظاهرین فى الارض»
براى افراد سرمست از قدرت هشدار لازم است. «فمن ینصرنا من بأس اللّه»
بى توجّهى به دعوت انبیا، قهر الهى را به دنبال دارد. «فمن ینصرنا من بأس اللّه اِن جاءنا»
براى هشدار دادن، بیان احتمال خطر كافى است. «بأس اللّه اِن جاءنا»
در شیوهى تبلیغ و هشدار به مردم، خود را نیز در معرض خطر تصور كنید. «جاءنا» به جاى «جاءكم».
طاغوتها به هشدارها توجّه نمىكنند. «یا قوم... قال فرعون ما اُریكم...»
«مَن» گفتنهاى پى در پى، از نشانههاى طاغوت است. «اهدیكم، اُریكم، ما اَرى»
طاغوتها جز براى خود، براى هیچ كس حقّ اظهار نظر قایل نیستند. «ما اُریكم الا ما اَرى»
طاغوتها مدّعى هدایت مردم به راه درست و صلاح جامعه هستند. «ما اهدیكم الا سبیل الرشاد»
انسان فطرتاً خواهان سعادت و رشد و هدایت است و طاغوتها نیز از همین انگیزهى فطرى سوء استفاده مىكنند. «الا سبیل الرشاد»
طاغوتها از مذهب علیه مذهب استفاده مىكنند. (فرعون كلمهى «رَشاد» را كه بار مكتبى دارد به كار مىبُرد).