فَأَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِيحًا صَرۡصَرًا فِيٓ أَيَّامٍ نَّحِسَاتٍ لِّنُذِيقَهُمۡ عَذَابَ ٱلۡخِزۡيِ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَلَعَذَابُ ٱلۡـَٔاخِرَةِ أَخۡزَىٰ وَهُمۡ لَا يُنصَرُونَ
16
تفسیر نور
پس ما بادى سرد و توفنده و مسموم كننده را در ایامى نحس بر آنان فرستادیم تا عذاب خوار كنندهاى را در همین دنیا به آنان بچشانیم، و قطعاً عذاب آخرت رسوا كنندهتر است و آنان یارى نخواهند شد.
نکتهها
در سورهى «حاقّه» از آیهى 6 به بعد دربارهى قوم عاد چنین مىخوانیم: قوم عاد توسط بادى سرد و مسموم كننده كه هفت شب و هشت روز بر آنان وزید هلاك شدند و همچون تنهى درخت خرما به زمین افتادند.پیامها
عوامل طبیعت، مأموران اجراى فرمان خداوند هستند. «فارسلنا علیهم ریحاً» علّت عذاب الهى، عملكرد خود مردم است. «كانوا بآیاتنا یجحدون - فارسلنا»
با ارادهى خداوند نقش سازندهى باد، به نقش سوزنده تبدیل مىشود. «ریحاً صرصرا»
قهر الهى، گاهى در یك لحظه قومى را نابود مىكند و گاهى به تدریج و در چند شبانه روز. «فى ایّامٍ»
حوادث خوب و بد كه در طول روز یا شب اتفاق مىافتد، آن روزها و شبها را به مبارك و نحس تقسیم مىكند. «ایّام نحساتٍ»
تلخىهاى دنیا نسبت به آخرت در حدّ چشیدن است. «لنذیقهم»
عاقبت استكبار، خوارى است. «فاستكبروا... عذاب الخزى»
كسانى كه با شعار «انّا بما ارسلتم به كافرون»24 انبیا را تحقیر مىكردند، در دنیا و آخرت خوار مىشوند. «الخزى - اخزى»
24) فصلت، 14.