وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيۡنَـٰهُمۡ فَٱسۡتَحَبُّواْ ٱلۡعَمَىٰ عَلَى ٱلۡهُدَىٰ فَأَخَذَتۡهُمۡ صَـٰعِقَةُ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡهُونِ بِمَا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ
17
وَنَجَّيۡنَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ
18
تفسیر نور
و امّا قوم ثمود، آنان را هدایت كردیم ولى كوردلى را بر هدایت ترجیح دادند پس به كیفر آن چه كسب مىكردند صاعقه عذابِ خفت بار آنان را فرو گرفت.
و (از عاد و ثمود) ما آنان را كه ایمان آوردند و تقوا پیشه بودند نجات دادیم.
نکتهها
پیامبرِ قوم ثمود حضرت صالح بود. آنان در میان مدینه و شام (وادى القرى) زندگى مىكردند و امكانات كشاورزى و توان جسمى بالایى داشتند.بعضى آیات، هلاكت قوم ثمود را با صاعقه و بعضى با زلزله بیان كرده است كه مىتواند با هم باشد. «صاعقة العذاب»
پیامها
تاریخ، بهترین درس عبرت است. «و امّا ثمود...» سنّت خداوند، هدایت مردم است. «فهدیناهم»
كفر برخى انسانها، بدون تأمل، بدون دلیل و فورى است. «فاستحبّوا...» (حرف «فاء» نشانهى عجله در كفر است.)
انسان، آزاد و انتخابگر است. «فاستحبّوا العمى على الهدى...»
كفر، كوردلى است. «العمى»
كفر سریع، قهر سریع را به همراه دارد. «فاستحبّوا... فاخذتهم»
خداوند قبل از عذاب، اتمام حجّت مىكند. «فهدیناهم... فاخذتهم»
خوار كردن انبیا خوارى قیامت را به دنبال دارد. «عذاب الهون»
بدتر از غفلت و كفر، استمرار آن است. «كانوا...»
قهر یا لطف خداوند، نتیجهى عملكرد خود انسان است. «یكسبون»
رمز نجات، ایمان و تقوا است. «و نجّینا الّذین آمنوا و كانوا یتّقون»
ایمان، نیاز به تجدید ندارد، ولى تقوا در هر لحظه و نسبت به هر فكر، عمل، سخن و تصمیمى مطرح است. («آمنوا» ماضى ولى «یتّقون» مضارع آمده است)