لِتَسۡتَوُۥاْ عَلَىٰ ظُهُورِهِۦ ثُمَّ تَذۡكُرُواْ نِعۡمَةَ رَبِّكُمۡ إِذَا ٱسۡتَوَيۡتُمۡ عَلَيۡهِ وَتَقُولُواْ سُبۡحَـٰنَ ٱلَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَـٰذَا وَمَا كُنَّا لَهُۥ مُقۡرِنِينَ
13
وَإِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ
14
تفسیر نور
تا بر پشت آنها قرار گیرید و آنگاه كه بر آن استقرار یافتید نعمت پروردگارتان را یاد كنید و بگویید منزّه است آن كه این مركب را براى ما رام كرد و ما بر آن توانا نبودیم.
و همانا ما به سوى پروردگارمان باز خواهیم گشت.
پیامها
بهرهگیرى از نعمتها باید همراه یاد خدا و تشكّر از او باشد (نه سبب غرور و غفلت). «لتستوا... ثمّ تذكّروا» نعمتها و تناسب آنها با نیازها، جلوهاى از ربوبیّت الهى است. «نعمة ربّكم»
راه شكر را از خدا بیاموزیم. «تذكّروا نعمة ربّكم... و تقولوا...»
تسبیح الهى نمونه حمد و ذكر الهى است. «تذكّروا نعمة ربّكم... سبحان الّذى»
رام بودن زمین و مركب حیوانى براى انسان، از نعمتهاى بزرگ الهى است. «سخر لنا هذا»
اگر خداوند حیوانات را رام نمىساخت، انسان ز بهرهگیرى آن عاجز بود. «ما كنّا له مقرنین»
اعتراف به عجز، خود نمونهاى از شكر است. «و ماكنا له مقرنین»
به هنگام سوار شدن بر مركب براى سفر، خدا را سپاس گوییم و به یاد سفر نهایى باشیم. «تذكّروا نعمة ربّكم اذا استویتم علیه و تقولوا... انا الى ربّنا منقلبون»