وَيَوۡمَ يُعۡرَضُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ عَلَى ٱلنَّارِ أَذۡهَبۡتُمۡ طَيِّبَـٰتِكُمۡ فِي حَيَاتِكُمُ ٱلدُّنۡيَا وَٱسۡتَمۡتَعۡتُم بِهَا فَٱلۡيَوۡمَ تُجۡزَوۡنَ عَذَابَ ٱلۡهُونِ بِمَا كُنتُمۡ تَسۡتَكۡبِرُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ بِغَيۡرِ ٱلۡحَقِّ وَبِمَا كُنتُمۡ تَفۡسُقُونَ
20
در قرآن، آیاتى این حالت را ترسیم مىكند و مىفرماید: انسان به هنگام مرگ مىگوید: «ما اغنى عنّى مالیه . هلك عنّى سلطانیه»66 ثروتم براى من مفید واقع نشد، توان و قدرتم از دست رفت.
در این آیه نیز به انسانها گفته مىشود: طیّبات را از دست دادید و ذخیرهاى نكردید.
در قیامت، گاهى مجرمان بر دوزخ عرضه مىشوند، «یعرض الّذین كفروا على النّار» و گاهى دوزخ را بر آنان عرضه مىكنند. «و عرضنا جهنم یومئذ للكافرین»67 و در مرحلهاى دیگر مجرمان را در آن پرتاب مىكنند. «خذوه فغلّوه ثمّ الجحیم صلّوه»68
در قیامت انواع شكنجههاى جسمى و روحى و روانى براى مجرمان است. «یعرض الّذین كفروا على النار أذهبتم» (عذاب مجرمان، همراه با توبیخ و سرزنش و تحقیر آنان است.) استفاده از نعمتها و طیّبات براى انسان حلال است، «اُحلّ لكم الطیّبات»69 لیكن مصرف آنها در راه هوسها، خسارت است. «اذهبتم طیّباتكم»
كیفر تكبّر در دنیا، خوارى و ذلّت در قیامت است. «عذاب الهون بما كنتم تستكبرون»
گردنكشى و استكبار، مقدّمه فسق و خروج از مدار حق است. «تستكبرون... تفسقون»
تكبّر درونى، سبب عملكرد بد بیرونى است. «تستكبرون... تفسقون