قَالُوٓاْ أَجِئۡتَنَا لِتَأۡفِكَنَا عَنۡ ءَالِهَتِنَا فَأۡتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ
22
قَالَ إِنَّمَا ٱلۡعِلۡمُ عِندَ ٱللَّهِ وَأُبَلِّغُكُم مَّآ أُرۡسِلۡتُ بِهِۦ وَلَـٰكِنِّيٓ أَرَىٰكُمۡ قَوۡمًا تَجۡهَلُونَ
23
تفسیر نور
(قوم عاد به حضرت هود) گفتند: آیا به سراغ ما آمدهاى تا ما را از خدایانمان برگردانى؟ پس اگر از راستگویانى، آنچه را وعده مىدهى براى ما بیاور.
هود گفت: علم (به زمان وقوع قیامت) تنها نزد خداست و من آنچه را بدان فرستاده شدهام به شما ابلاغ مىكنم، ولى (متأسفانه) شما را گروهى جاهل مىبینم.
پیامها
پیامبران منتظر مراجعه مردم نبودند؛ خود به سراغ آنان مىرفتند و معمولاً با استقبال آنها مواجه نمىشدند. «أجئتنا» گاهى شرك و بتپرستى، چنان حق جلوه مىكند كه توحید و یكتاپرستى، انحراف محسوب مىشود. «لتافكنا عن آلهتنا»
علم به همه حقایق تكوینى، مخصوص خداوند است. «انّما العلم عند اللّه»
پیامبران نیز محدودیّت علمى داشته و به آن اقرار كردهاند. «انّما العلم عند اللّه» (گاهى اقرار به نمىدانم لازم است.)
وظیفه انبیا، ابلاغ رسالت الهى است. «ابلّغكم ما ارسلت به»
درخواست نابجاى نزول عذاب، به جاى تفكر در سخن حق، نشانه جهل و نادانى است. «فأتنا بما تعدنا... أراكم قوماً تجهلون»