إِنَّمَا ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَا لَعِبٌ وَلَهۡوٌۚ وَإِن تُؤۡمِنُواْ وَتَتَّقُواْ يُؤۡتِكُمۡ أُجُورَكُمۡ وَلَا يَسۡـَٔلۡكُمۡ أَمۡوَٰلَكُمۡ
36
إِنَّمَا ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَا لَعِبٌ وَلَهۡوٌۚ وَإِن تُؤۡمِنُواْ وَتَتَّقُواْ يُؤۡتِكُمۡ أُجُورَكُمۡ وَلَا يَسۡـَٔلۡكُمۡ أَمۡوَٰلَكُمۡ
36
در آیه قبل، از سستى و سازش با كفّار نهى شد، این آیه گویا به عامل مهم سستى كه علاقه به دنیاست اشاره مىكند و مىفرماید: دنیا شما را نفریبد.
یوسفعلیه السلام در نزد پدر، فرزندى عزیز؛ در دید برادران، رقیب؛ در دید كاروانیان كه او را از چاه بیرون آوردند، برده؛ در دید زلیخا، معشوق و در دید زندانیان خوابگذار است. دنیا نیز در دید اكثر مردم، وسیلهى سرگرمى و كامیابى است، ولى در نگاه مؤمنان؛ كلاس خداشناسى و همه چیز آن آیات الهى و بازار تجارت عمل صالح و مزرعه آخرت و كسب فضیلت است.
آفرینش الهى بر اساس لهو و لعب نیست، «و ما خلقنا السّموات و الارض و ما بینهما لاعبین»104 بلكه این انسان است كه به خاطر عدم استفاده صحیح، آن را لهو و لعب و وسیله زینت و تفاخر و تكاثر قرار مىدهد.
دنیا منهاى ایمان و تقوا، بازیچه است. «لعب و لهو و ان تؤمنوا و تتقوا»
تقوا از آثار ایمان و مرحلهاى بالاتر است. «تؤمنوا و تتقوا»
ایمان و تقوا دو عاملى است كه دنیاى انسان را از پوچى خارج مىكند. «لعب و لهو و ان تؤمنوا و تتّقوا یؤتكم اجوركم»
ایمان و تقوا، منافاتى با داشتن ثروت ندارد. «تؤمنوا و تتقوا... لایسئلكم اموالكم»
فرمان انفاق، اطعام، زكات، خمس و صدقه، براى رشد ماست، نه پرداخت مزد هدایت. «لایسئلكم اموالكم»