انگیزه‌هاى پنهان بشر، گاهى به مراتب پیچیده‌تر از غیب آسمان‌ها و زمین است. (در مورد آسمان‌ها، واژه «یعلم» به كار رفته و در مورد عمل انسان‌ها، واژه «بصیر» آمده است.)

در مدار توحید، ارزشها بر اساس تظاهر، منّت وشعار نیست، بلكه بر اساس اخلاص قلبى است كه آگاهى بر آن مخصوص خداست. «انّ اللَّه یعلم غیب السموات و الارض» (خداوندى كه غیب و پنهان هستى را مى‌داند، چگونه ایمان درونى ما را نمى‌داند؟)

اگر انسان به علم وبصیرت خداوند ایمان داشته باشد، در رفتار و گفتار خود دقّت مى‌كند. «واللّه بصیر بما تعملون» (اگر بدانیم از روزنه‌اى فیلم ما را مى‌گیرند و یا صداى ما را ضبط مى‌كنند، در كلمات وحركات خود دقّت بیشترى مى‌كنیم.)

علم خداوند همراه با بصیرت او است. علم او، اجمالى، سطحى، یك جانبه، قابل تردید و موقّت نیست. «ان اللَّه یعلم... واللَّه بصیر...»