ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ شَآقُّواْ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ وَمَن يُشَآقِّ ٱللَّهَ فَإِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلۡعِقَابِ
4
ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ شَآقُّواْ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ وَمَن يُشَآقِّ ٱللَّهَ فَإِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلۡعِقَابِ
4
«شاقّوا» از «شقّ» به معناى ایجاد شكاف و جدایى و جبههگیرى و دشمنى است.
در سوره مجادله آیه 21 فرمود: «كتب اللّه لاغلبّن أنا و رسلى» و در این آیه مىفرماید: «كتب اللّه علیهم الجلاء» یعنى هم پیروزى وهم جلاى وطن با اراده الهى است.
مشابه آیه 4، در سوره انفال آیه 13 درباره جنگ بدر آمده است.
«شدید العقاب» بودن منافاتى با «أرحم الرّاحمین» بودن خداوند ندارد، زیرا هر كدام در جاى خود است، در دعاى افتتاح مىخوانیم: «و ایقنت انّك أرحم الرّاحمین فى موضع العفو و الرحمة و أشدّ المعاقبین فى موضع النكال و النقمة»
ستیزهجوئى، سبب قهر الهى و تبعید بنىنضیر شد، نه یهودى بودن آنان.
«ذلك بانّهم شاقّوا اللّه»
كیفرهاى الهى بر اساس عملكرد انسان و عادلانه است. «ذلك بانّهم شاقّوا اللّه»
جبههگیرى در برابر رهبر آسمانى، در واقع جبههگیرى در برابر خداست. (در ابتداى آیه، جبههگیرى در برابر خدا و رسول است ولى پایان آن، جبههگیرى در برابر خداوند مطرح شده است.) «شاقّوا اللّه و رسوله... یشاقّ اللّه»