وَنُقَلِّبُ أَفۡـِٔدَتَهُمۡ وَأَبۡصَـٰرَهُمۡ كَمَا لَمۡ يُؤۡمِنُواْ بِهِۦٓ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَنَذَرُهُمۡ فِي طُغۡيَـٰنِهِمۡ يَعۡمَهُونَ
110
تفسیر نور
همانگونه كه در آغاز ایمان نیاوردند، این بار نیز دلها و چشمهایشان را دگرگون و واژگون مىكنیم و آنان را در طغیانشان رها مىسازیم تا سرگردان بمانند.
پیامها
وارونه شدن دل افراد لجوج، سنّت خداوند است. «و نُقَلِّبُ أفئدتهم» ایمان به خدا و رسالت نیاز به قلب سالم دارد. «و نُقَلِّب أفئدتهم»
گناه و لجاجت، دید و بینش انسان را دگرگون مىسازد. «و نُقَلِّبُ أفئدتهم»
كسى كه با دیدن معجزات اولیه ایمان نیاورده، نباید تقاضاى معجزات دیگرى كند. «لم یؤمنوا به اوّل مَرَّة»
گرچه خداوند «مقلّب القلوب» است، ولى این انسان است كه با انتخاب ایمان یا كفر زمینه دگرگونى را فراهم مىكند. «نُقَلِّبُ ... كما لم یؤمنوا»
طغیان، ریشهى كفر است. «لم یؤمنوا ... طغیانهم»
كسى را كه خداوند رها كند، سرگردان مىشود. «نذرهم... یعمهون»