وَقَالُواْ هَـٰذِهِۦٓ أَنۡعَـٰمٌ وَحَرۡثٌ حِجۡرٌ لَّا يَطۡعَمُهَآ إِلَّا مَن نَّشَآءُ بِزَعۡمِهِمۡ وَأَنۡعَـٰمٌ حُرِّمَتۡ ظُهُورُهَا وَأَنۡعَـٰمٌ لَّا يَذۡكُرُونَ ٱسۡمَ ٱللَّهِ عَلَيۡهَا ٱفۡتِرَآءً عَلَيۡهِۚ سَيَجۡزِيهِم بِمَا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ
138
در دو آیهى قبل، عقائد خرافى مشركان دربارهى سهم خدا و بتها از كشاورزى و چهارپایان مطرح بود. در این آیه چگونگى مصرف سهم بتها بیان شده كه احدى حقّ استفاده ندارد، مگر خادمین بتها و بتكدهها.
با توجّه به این آیه، مشركان چهار انحراف داشتند: 1- ممنوع شمردن بعضى از چهارپایان. 2- ممنوع شمردن بعضى از محصولات كشاورزى. 3- ممنوع كردن سوارى برخى از چهارپایان. 4- نبردن نام خدا به هنگام ذبح حیوانات.
قرآن، هدف آفرینش چهار پایان را سوار شدن بر آنها و مصرف از گوشت آنها مىداند: «جعل لكم الانعام لتركبوا منها و منها تأكلون» 488 و تحریم بهرهبردارى از چهارپایان را، از بدعتهاى جاهلى مىشمرد كه در آیه 103 سورهى مائده نیز بیان شده است.
اسلام، آیین جامعى است كه حتّى انحراف در بهرهگیرى از حیوانات را هم تحمّل نمىكند. وقتى قرآن، از بىمصرف ماندن حیوان وتحریم سوارشدن بر آن نكوهش مىكند، به طریق اولى از بىمصرف ماندن انسانها، منابع، سرمایهها واستعدادها بیشتر نكوهش مىكند.
احكام دین باید منسوب به خدا باشد، نه بر پایهى گمان، خیال، قیاس و استحسان. «قالوا... بزعمهم... افتراءً علیه» مبارزه با خرافات، یكى از وظایف اصلى پیامبران است. «افتراء علیه سیجزیهم»
تحریم حلالها و تحلیل حرامها، افترا بر خداست. «هذه انعام و حرث حجر... افتراء»
بدعتگذاران، در انتظار كیفر قوانین موهوم خود باشند. «سیجزیهم»