وَذَرِ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ دِينَهُمۡ لَعِبًا وَلَهۡوًا وَغَرَّتۡهُمُ ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَاۚ وَذَكِّرۡ بِهِۦٓ أَن تُبۡسَلَ نَفۡسُۢ بِمَا كَسَبَتۡ لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ وَإِن تَعۡدِلۡ كُلَّ عَدۡلٍ لَّا يُؤۡخَذۡ مِنۡهَآ أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أُبۡسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْ لَهُمۡ شَرَابٌ مِّنۡ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمُۢ بِمَا كَانُواْ يَكۡفُرُونَ
70
كلمهى «تُبسَل» به معناى محروم شدن از خوبى و به هلاكت رسیدن است.
به بازى گرفتن دین، هر زمانى به شكلى خود را نشان مىدهد، گاهى با اظهار عقائد خرافى، گاهى با قابل اجرا ندانستن احكام، گاهى با توجیه گناهان و گاهى با بدعت وتفسیر به رأى وپیروى از متشابهات و... است.
غیرت دینى، سبب طرد افراد بىدین و بایكوت كردن مخالفان مكتب در جامعه است. «ذر الّذین ...» چنانكه در آیات دیگرى نیز مىخوانیم: «فاعرض عنهم» 383 ، «ذرهم یأكلوا ویتمتّعوا» 384 و «لا تحزن علیهم» 385 دلبستگى و فریفته شدن به دنیا، زمینهى به بازى گرفتن دین است. «الّذین اتّخذوا دینهم لعبا... غرّتهم الحیاة الدّنیا»
تذكّر و موعظه، سبب نجات از قهر و عذاب الهى است. «و ذَكِّر به»
در تذكّر و هشدار باید از قرآن بهرهگرفت. «و ذَكِّر به»
به دنیا مغرور نشویم كه در قیامت جز خداوند چیزى به كمك ما نمىآید. «لیس لها من دون اللَّه ولىّ و لا شفیع»
عامل بدبختىهاى انسان، خود او و عملكرد اوست. «بما كسبت... بما كسبوا... عذاب الیم بما كانوا یكفرون»