قُلۡ أَنَدۡعُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَىٰٓ أَعۡقَابِنَا بَعۡدَ إِذۡ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ كَٱلَّذِي ٱسۡتَهۡوَتۡهُ ٱلشَّيَـٰطِينُ فِي ٱلۡأَرۡضِ حَيۡرَانَ لَهُۥٓ أَصۡحَـٰبٌ يَدۡعُونَهُۥٓ إِلَى ٱلۡهُدَى ٱئۡتِنَا قُلۡ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلۡهُدَىٰ وَأُمِرۡنَا لِنُسۡلِمَ لِرَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
71
وَأَنۡ أَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّقُوهُۚ وَهُوَ ٱلَّذِيٓ إِلَيۡهِ تُحۡشَرُونَ
72
در یكتاپرستى، آرامش وتمركز است، ولى در شرك وچندتاپرستى، گیجى وتحیّر. «ءأرباب متفرّقون خیر أم اللّه الواحد القهّار» 386 آیا چند ارباب گوناگون بهتر است یا یك خداى قهّار؟ خداوند هم یكى است: «قل هو اللّه احد» و هم زود راضى مىشود «یا سریع الرّضا»، ولى غیر خدا هم زیادند و هم هر كدام توقّعات گوناگونى دارند و زود راضى نمىشوند.
با سؤال وجدانها را تحریك كنید. «قل أندعوا من دون اللَّه» شرك، غیر منطقى است، چون انگیزهى پرستش، كسب سود یا دفع ضرر است و بتها قادر به هیچ نفع وضرر رساندن نیستند. «لاینفعنا و لایضرّنا»
از غریزهى منفعتخواهى مردم، در راه تبلیغ و تربیت آنان استفاده كنیم. «لاینفعنا و لایضرّنا»
شرك، نوعى عقبگرد و ارتجاع اعتقادى است. «نردّ على اعقابنا»
شرك، مایهى سرگردانى و تحیّر است. «حیران»
در برابر انحرافات، باید موضعگیرى صریح و مكرّر داشت. «قل أندعوا... قل اِنّ هُدَى اللَّه ...»
تسلیم خدا شدن، مایهى رشد خودماست. «لنُسلِمَ لربّ العالمین»
نماز، همراه تقوى كارساز است. «اقیموا الصلوة واتّقوه»
ایمان به معاد ورستاخیز، عامل پیدایش تقوى در انسان است. «واتّقوه و هو الّذى الیه تحشرون»