لَقَدۡ كَانَ لَكُمۡ فِيهِمۡ أُسۡوَةٌ حَسَنَةࣱ لِّمَن كَانَ يَرۡجُواْ ٱللَّهَ وَٱلۡيَوۡمَ ٱلۡأٓخِرَۚ وَمَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ
6لَقَدۡ كَانَ لَكُمۡ فِيهِمۡ أُسۡوَةٌ حَسَنَةࣱ لِّمَن كَانَ يَرۡجُواْ ٱللَّهَ وَٱلۡيَوۡمَ ٱلۡأٓخِرَۚ وَمَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ
6بعد از سه بار تكرار كلمهى «ربّنا» در آیات 4 و 5، باز هم مىفرماید: آنان اسوه هستند، یعنى نه تنها در برائت، بلكه در دعا و مناجات هم اسوه هستند.
نه فقط پیامبران، بلكه یاران صادق آنها نیز براى ما الگو هستند. «فیهم»
عقاید صحیح، زیر بناى الگوپذیرى در رفتار و اخلاق است. «أسوة لمن كان یرجوا اللّه و الیوم الآخر» (آرى كسانى از الگوهاى صحیح بهرهمند مىشوند كه نور امید در دلشان روشن باشد. «یرجوا» و كسانى پشت مىكنند كه افراد مأیوس و به اصطلاح بریده هستند. «یتولّ»)
ایمانى ارزش دارد كه ثابت باشد. «كان یرجوا اللّه...» (تركیب «كان» با فعل مضارع، نشان استمرار و ثبات است).
اعراض مردم از الگوهاى الهى، به خداوند و اولیایش ضربهاى نمىزند.
«و من یتولّ فان اللّه هو الغنى الحمید»