وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَـٰدِقِينَ
25
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَـٰدِقِينَ
25
قُلۡ إِنَّمَا ٱلۡعِلۡمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَاْ نَذِيرٌ مُّبِينٌ
26
علم غیب دو نوع است: نوعى كه خداوند به برگزیدگان خود عنایت مىكند: «تلك من انباء الغیب نوحیها الیك»20 یعنى آنچه گفتیم از خبرهاى غیبى است كه به تو وحى كردیم.
و نوعى كه فقط مخصوص خداست و حتّى انبیاى الهى به آن آگاهى ندارند، نظیر علم به زمان برپایى قیامت: «انّما العلم عنداللّه» چنانكه در دعا مىخوانیم: «بحق علمك الّذى استأثرت به لنفسك» به حق آن علمى كه براى خود نگاه داشتهاى.
ندانستن جزئیات و زمان وقوع قیامت دلیل بر انكار كلیّات آن نیست. اگر صداى زنگ در خانه بلند شد و شما كسى را كه زنگ مىزند نمىبینید، دلیل آن نیست كه بگویید كسى پشت در نیست.
دشمن از طریق طرح سؤال و تحقیر و استهزا در صدد تضعیف مكتب و رهبر آسمانى است، لذا انبیا را متّهم به دروغگویى مىكنند. «متى هذا الوعد ان كنتم صادقین»
هر دانستنى ارزش نیست، (اگر زمان قیامت را بدانیم براى گروهى كه به آن زمان نزدیكترند، سبب وحشت و اضطراب و براى گروهى كه با آن فاصله طولانى دارند، سبب غفلت و فراموشى مىشود.) «انّما العلم عنداللّه»
رسالت پیامبر اكرمصلى الله علیه وآله خبر دادن از غیب نیست، بلكه هدایت و هشدار است. «انّما انا نذیر مبین»
سخن پیامبران، روشن و بدون ابهام و پیچیدگى است. «نذیر مبین»
افراد مغرور و لجوج را باید با شیوه هشدار، ارشاد نمود و بشارت و تشویق درباره اینگونه افراد كارساز نیست. «نذیر مبین»