فَلَمَّا رَأَوۡهُ زُلۡفَةً سِيٓـَٔتۡ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَقِيلَ هَـٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ
27
فَلَمَّا رَأَوۡهُ زُلۡفَةً سِيٓـَٔتۡ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَقِيلَ هَـٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ
27
«تدّعون» درخواست جدى و باعجله است. در آیه چهاردهم سوره ذاریات مىخوانیم: «یوم هم على النّار یفتنون ذوقوا فتنتكم هذا الّذى كنتم به تستعجلون»21 یاد كن روزى را كه آنان با آتش شكنجه و عذاب شوند، شكنجهتان را بچشید، این همان است كه با شتاب خواهان آن بودید و مىگفتید: «ایّان یوم الدّین»22
قرآن كریم در آیات متعدّدى به توصیف سیماى نیكوكاران و مجرمان در قیامت پرداخته است. درباره نیكوكاران مىفرماید:
«وجوهٌ یومئذٍ مسفرة ضاحكةٌ مستبشرة»23 در آن روز صورتهایى درخشان و خندان و شادمانند.
«وجوهٌ یومئذٍ ناعمة»24 صورتهایى در آن روز، شاداب و باطراوتند.
«تعرف فى وجوههم نضرة النعیم»25 در چهرههاى آنان خرّمى و طراوت را درك مىكنى.
اما در باره منحرفان و مجرمان مىفرماید:
«و وجوهٌ یومئذٍ علیها غبرة ترهقها قترة»26 بر صورتهایى در آن روز غبار و كدورت است، و سیاهى و تاریكى آن را فرا گرفته است.
«وجوهٌ یومئذٍ خاشعة»27 چهره هایى در آن روز ذلیل و فرو افتادهاند.
«تلفح وجوههم النار و هم فیها كالحون»28 شعلههاى آتش سخت به صورتهایشان مىوزد و چهره آنان عبوس و شكسته و دندانهایشان به واسطه سوختن لبها نمایان است.
«و نحشرهم یوم القیامة على وجوههم عمیاً و بكماً و صمّاً»29 آنان را در قیامت كور و كر و لال و بر صورتهایشان محشور مىكنیم.
«وجوهٌ یومئذٍ باسرة»30 صورتهایى در آن روز به شدت عبوس و درهم كشیدهاند.
«یوم یسحبون فى النار على وجوههم»31 روزى كه در میان آتش به رو كشیده شوند.
در قیامت علاوه بر عذاب جسمى، عذاب روحى تحقیر نیز وجود دارد. «هذا الّذى كنتم به تدّعون»