ٱلۡحَآقَّةُ
1
ٱلۡحَآقَّةُ
1
مَا ٱلۡحَآقَّةُ
2
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَآقَّةُ
3
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ
4
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ
5
«القارعة» از «قرع» به معناى كوبیدن است. یعنى جهان در آستانه برپائى قیامت با حادثهاى كوبنده روبرو است.
براى هلاكت قوم ثمود سه وسیله در قرآن آمده است:
الف) زلزله. «فأخذتهم الرجفة»1
ب) صیحة. «انّا أرسلنا علیهم صیحة»2
ج) صاعقة. «مثل صاعقة عاد و ثمود»3
شاید هر سه عذاب همراه یكدیگر و ملازم یكدیگر بودهاند، یعنى رعد و برق و زلزله و شاید هر عذابى عدّهاى را از پا درآورده است.
ایجاد حسّاسیّت و انگیزه و عطش براى شنیدن مسائل مهم لازم است. تكرار كلمه «الحاقّة» مخاطب قرار گرفتن شخص پیامبر كه اشرف مخلوقات است، همه و همه، براى ایجاد حساسیّت است.
قیامت جز از راه وحى، قابل شناخت نیست. «ما أدراك ما الحاقة»
تكذیب كنندگان قیامت، گرفتار قهر الهى در دنیا مىشوند. «كذّبت ثمود و عاد بالقارعة... فاهلكوا»
قیامت، حادثهاى كوبنده و هولناك است. «القارعة»
تمام كیفرها در قیامت نیست، كیفر اقوامى در همین دنیاست. «فاهلكوا بالطّاغیة»
تكذیب، مقدّمه طغیان و طغیان، سبب نابودى است. «كذّبت... فاهلكوا بالطاغیة»
خصلتها و رفتارها، معیار دریافت خیر یا شرّ است. «بالطاغیة»