سَأَصۡرِفُ عَنۡ ءَايَـٰتِيَ ٱلَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ بِغَيۡرِ ٱلۡحَقِّ وَإِن يَرَوۡاْ كُلَّ ءَايَةٍ لَّا يُؤۡمِنُواْ بِهَا وَإِن يَرَوۡاْ سَبِيلَ ٱلرُّشۡدِ لَا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَإِن يَرَوۡاْ سَبِيلَ ٱلۡغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًاۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ كَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا وَكَانُواْ عَنۡهَا غَـٰفِلِينَ
146
متكبّران، بدانند كه از هدایت و ایمان به آیات الهى محروم مىشوند. «سأصرف عن آیاتى الّذین یتكبّرون» خداوند، بىجهت لطف خود را از كسى برنمىگرداند، بلكه این نتیجهى عملكرد خود انسان است. «سأصرف... یتكبّرون»
تكبّر انسان، برخاسته از تصوّرات موهوم اوست. «یتكبّرون... بغیر الحقّ»
تكبّر، هرگز براى موجود ضعیف و محتاجى همچون انسان، زیبنده نیست. «یتكبّرون... بغیر الحقّ»
با استمرار تكبّر، آیات متعدّد نیز انسان را هدایت نمىكند. «یتكبّرون... كلّ آیة»
انسان در انتخاب یكى از دو راه هدایت وگمراهى آزاد است. «لا یتّخذوه سبیلاً... یتّخذوه سبیلاً»
استمرار غفلت وتكذیب آیات الهى، موجب تكبّر و انحراف در دیدگاه و انتخاب است. «ذلك بانّهم كذّبوا بآیاتنا و كانوا عنها غافلین»