وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفۡسًا إِلَّا وُسۡعَهَآ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَـٰبُ ٱلۡجَنَّةِ هُمۡ فِيهَا خَـٰلِدُونَ
42
تفسیر نور
و كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته انجام دادهاند، (هر اندازه عمل كردهاند مىپذیریم، زیرا) هیچ كس را جز به مقدار توانش تكلیف نمىكنیم. آنان همدم بهشتند، همانان در آن جاودانند.
پیامها
بهشت جاودان، پاداش پیوند ایمان و اعمال صالح است. «والّذین آمنوا وعملوا الصالحات... اولئك اصحاب الجنّة» گرچه مطلوب، انجام همهى كارهاى شایسته است، «و عملوا الصالحات» امّا در عمل، هر كس به اندازهى توانش مسئول است. «لا نكلّف نفساً الاّ وسعها»
در اسلام، تكلیف، طاقتفرسا نیست. «وسعها» چنانكه در جاى دیگر مىخوانیم: «وما جعل علیكم فى الدّین من حرج» 109 و «یرید اللّه بكم الیُسر و لا یرید بكم العُسر» 110
109) حج، 77